SPRAAKONTWIKKELING: SCHADELIJKE MONDGEWOONTEN

Met schadelijke mondgewoonten wordt bedoeld:

• duim-, vinger-, en speenzuigen
• ademen door de mond
• verkeerd slikken

Het zuigen op een duim, vinger(s) of speen is normaal bij een baby en peuter, omdat in deze periode de zuigbehoefte nog zeer groot is. Na de peuterleeftijd neemt bij de meeste kinderen die behoefte geleidelijk af.

Sommige kinderen hebben er echter moeite mee het sabbelen te laten. Zelfs in de school zie je nog kinderen lekker met hum duim of vinger(s) in de mond zitten.

Hoe langer er van die gewoontes blijft bestaan, hoe ernstiger de gevolgen kunnen zijn. Zie ook "open mond, niet zo gezond".

 

Wat kunnen de gevolgen zijn?

• Door het zuigen op de duim, vingers of speen gaat de tong slap en ver voor in de mond liggen. Bij het praten moet de tong ontelbare, kleine, precieze bewegingen maken. Voor een “ongetrainde” tong is dat een probleem. Hierdoor kan de tong bij het praten tussen de tanden doorkomen (slissen).
• Kinderen die praten met een speen in de mond leren zichzelf verkeerde spreek- en slikbewegingen aan, omdat de mond zich tijdens het spreken en slikken aan de speen aanpast.
• Door de druk van duim of vingers kunnen het gebit en de kaak vervormen. De tanden kunnen dan naar voren groeien. Dit kan ook ontstaan doordat bij het slikken de tong met kracht tegen de tanden perst.
• Doordat de duim of vingers steeds tegen het gehemelte drukken wordt het gehemelte omhooggeduwd. Het neustussenschot kan hierdoor scheef komen te staan.

Het is wenselijk dat duim-, vinger- of speenzuigen gestopt zijn voordat het wisselen van de voortanden begint. De schade aan het blijvende gebit wordt dan zoveel mogelijk beperkt.

 

Terug naar Overzicht Spraakontwikkeling