HET ZIEKENHUIS

Het is nu alweer vier weken geleden dat ons dochtertje Indy(3 jaar) met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. Dat ging als volgt:

Van woensdag op donderdag werd ze opeens erg ziek. Overgeven en diaree, de hele nacht zaten we met haar op. We hebben de volgende dag met de huisarts gebeld en die zei: “probeer eerst ORS te geven”.
Nou dat was een erg vies spulletje en werkte dus ook niet.

En toen vrijdag: we zaten beneden op de bank en plotseling werd ze HEEL erg ziek. We zijn onmiddellijk naar de huisarts gegaan en die stuurde ons met spoed door naar de EHBO. Eenmaal daar, kwam er een kinderarts die haar onderzocht. Ze was uitgedroogd????? Ohhhh, wat voelde ik me schuldig als moeder, maar de arts zei meteen: Daar had U toch niks aan kunnen veranderen.

Er werd bloed geprikt en ze kreeg een infuus. En daar lag mijn kleine meisje in dat ziekenhuis bedje.
Er zat totaal niks meer in van het drukke goedlachse meisje. Ze heeft toen twee dagen aan het infuus gelegen. Oh, wat hebben wij haar toen verwend zeg. Het doet je ook zo’n pijn om je kind daar te zien liggen. Na vier dagen mocht ze dan EINDELIJK weer naar huis.

We maakten er één groot feest van thuis, met slingers en ballonen. Wat waren we allemaal blij dat ons kleine meisje weer lekker bij ons thuis was.

Wat ik hiermee wil zeggen is: Op zulke momenten merk je pas hoe teer zo’n klein lichaampje is.