Het gebeurde ongeveer een jaar geleden. We waren met de auto naar oma geweest. Kim (2) had lekker in de tuin gespeeld, veel te veel koekjes gegeten, en alle terrastegels versierd met kleurige gele krabbeltjes. Oma zwaaide ons uit en ze viel meteen in slaap in haar autostoeltje. Het was laat in de middag.

Toen we bij ons huis aankwamen sliep ze nog, en ik kon haar niet wakker krijgen. Ik aaide over haar gezicht: "Kim, wakker worden...". Ik zag dat haar ogen helemaal waren weggedraaid. Ik schrok ervan, en begon steeds harder te roepen. Maar ze werd niet wakker. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ze me opeens aankeek en haar armpjes uitstrekte. Alsof er niets gebeurd was.

De dagen erna kon ik het voorval niet van me afzetten. Ik zag steeds weer dat kleine gezichtje voor me, dat geen antwoord gaf. Ze leek zo ver weg. Ik liep er een tijdje mee rond, en praatte erover met mijn man. Opeens viel hem in dat een oom van hem aan epilepsie lijdt. We maakten een afspraak met de dokter, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Er begon een periode van onderzoeken.

Ik was bezorgd, heel erg bezorgd over mijn kleine meisje. Toen ik haar zag met haar hoofd vol plakkers voor het EEG onderzoek (hersenfilmpje), schoot ik helemaal vol. Terwijl zij helemaal niet bang was, en dapper deed wat de assistente vroeg. Iedereen in het ziekenhuis deed vreselijk zijn best voor haar, ze waren zo aardig en behulpzaam. En daar zat ik dan, flink zwanger, met een groot brok in mijn keel. Ik kon geen woord meer uitbrengen...

Na een hele reeks onderzoeken weten we meer. Onze Kim heeft een lichte vorm van epilepsie, die goed te behandelen is met medicijnen. Ze kan een "gewoon" leven leiden. We hoeven ons geen zorgen te maken over ons meisje, en het gaat goed met haar. Ze is alweer 3, en als ik dit opschrijf zit ze met haar broertje Sam (7 maanden) te spelen. Ze babbelt de oren van zijn hoofd, en is echt een kanjer van een meid. Ik ben zo vreselijk trots op haar!

Sonja