Bijzondere kleinkinderen

Ik heb twee kleindochters Thirza en Andra. Zij zijn zeven jaar oud...Ik hoor ze al roepen "Oma, zeven en een halluf!" Een half jaar is belangrijk in een kinderleven. Met name voor Thirza is dat halve jaar nu cruciaal.
"Oma, ik ben dyslectisch" meldde zij mij niet zo lang geleden door de telefoon. "Goh, kind dan ben jij een bijzonder meisje", reageerde ik, zonder te laten merken dat ik schrok. Zij hing al weer op met de mededeling dat zij met haar zus ging zwemmen, want zij zou een dolfijntje halen vandaag. Weg was ze. Ik keek naar mijn overvolle boekenkast, boeken in allerlei verschillende soorten en maten. Boeken die mij naar andere werelden hadden gebracht, mij weg deden drommen uit een werkelijkheid die niet altijd even leuk was. Ik keek naar de foto van Thirza en Andra en werd een beetje verdrietig.

Ik had bijzondere kleindochters, dat wist ik al. Net zoals miljoenen grootmoeders op de wereld die ook bijzondere kleinkinderen hadden. Maar zó bijzonder hoefde nou ook weer niet. Ik probeerde me een leven zonder lezen voor te stellen en raakte daardoor van slag. Lezen was voor mij altijd belangrijk geweest. Ik had mijn kleidochters gewezen op al die boeken in de kast. Ik vertelde ze dat er grote geheimen in stonden en dat ze er avonturen mee konden beleven. Ik zei: "je hoeft niet rijk te zijn om grote reizen te maken. Als je eenmaal kan lezen dan kan je de wereld aan".

Als een echte digi-oma surfte ik het internet op en zocht naar informatie. Ik vond verhalen van kinderen die dyslectisch zijn. Niet leuk. Ik stopte mijn zorgen weg. Gelukkig kwam de vakantie er aan. Nog een half jaar te gaan om Thirza voor te bereiden op het volgend schooljaar. Lettertjes leren, nieuwe systemen vinden om haar de geheimen van mijn boekenkast te laten beleven. Ik liet het maar even los, op advies van mijn dochter, die vond dat ik weer "obsessief compulsief" bezig was. Gelukkig schijn ik ook een afwijking te hebben.
Loslaten betekende voor mij de natuur in. Ik ging met een vriendin naar de Japanse Tuin in Den Haag. Het was toevallig een stille dag. In de prachtige tuin waren enkel een paar kinderen van een jaar of twaalf aan het schilderen en tekenen. Ik raakte met één van de kinderen aan de praat. Het eerste wat hij zei was: "wij zijn dyslectisch en ik heb ook nog last van dyscalculie". "Oh", reageerde ik, "dan zijn jullie bijzondere kinderen" "Ja", zei hij, "we zitten ook op een bijzondere school! Het is een speciale school voor dyslectische kinderen en volgens het principe van de Vrije School. Een hele leuke school met rond de tachtig kinderen".

Toen ik thuis kwam heb ik mijn dochter gebeld. Zij was heel gelukkig met mijn toevallige ontmoeting. Dit betekende dat mijn kleindochter naar een speciale Vrije School zou kunnen gaan, als zij niet op haar huidige reguliere Vrije School kon blijven.
Komt dan toch nog ooit de dag dat mijn kleindochter mij zal voorlezen??

Renee Caudron, Zoetermeer

 

Reactie:
Onze dochter: (nu 34 jaar en moeder van een geweldig leuk kleinkind van 1 jaar) is ook dyslexisch. Volgens de doktoren zou ze moeilijk lezen en er een hekel aan hebben!!!
Ze heeft haar hele leven gelezen (met veel plezier) en heeft diploma’s behaald op HBO-niveau! Ze stelt het prima!
Hier misschien een leuke link voor mevrouw Cauldron. www.zwijsen.nl

 

Ook reageren? Dat kan op het PeuterPlace Forum.