|
Ingezonden De geschiedenis herhaalt zich
|
|
Het was na de oorlog. Ik was zes jaar was en ging vol verwachting naar de eerste klas. Ik weet het nog goed. Mijn moeder had mij een nieuw vestje aangedaan dat ze zelf had gemaakt. Wat was ik trots. Vol afwachting van wat er ging gebeuren stapte ik de klas in. De juffrouw stelde ons aan elkaar voor en noemde onze namen. Plotseling stond er een jongetje op en wees naar mij. Hij riep: "kijk daar zit een aapje." Ik had in die tijd erg dun haar, hele grote ogen en oren. Wat was ik verdrietig. Ik liep op de jongen af en riep "mijn vader en moeder vinden mij het mooiste meisje van de wereld!' Ik heb er lange tijd heel veel verdriet van gehad… Jaren later mocht mijn kleindochter van vier jaar naar school. Ze ging vol trots met haar tas de klas in. De andere kinderen waren al aan elkaar gewend. De juffrouw stelde haar en de andere kinderen aan elkaar voor. Toen riep een jongen: "kijk, ze heeft apenoren!" Op dat moment werd ze heel boos en verdrietig. Ze bleef roepen "ik ben een mooi meisje! Ik heb geen apenoren! Ik ben een mooi meisje!" Toen ze mij heel verdrietig dit verhaal vertelde kwam mijn eigen pijn en boosheid van vroeger weer up. Ik troostte haar: "je bent een heel mooi meisje". Wat was ik graag naar die school gegaan om die jongen aan te spreken. Ik wist dat ik het dan alleen nog erger zou maken. Deze dag zal ze niet meer vergeten. Ik dacht dat ik het had weggestopt. Maar de pijn en verdriet beleefde ik opnieuw toen ik dit verhaal van mijn kleindochter hoorde. N. J.
|
