HOME Opvoeding Gezond&Wel Muziek Voorlezen TIPS! Kindje op Schoot Columns Dagje Uit Recepten WinkelW'tjes Forum
 

 

Dit is een ervaringsverhaal van Jeanet, moeder van twee kinderen: Luuk (11) en Myrthe (9). Drie jaar geleden bleek dat Luuk twee ontwikkelingsstoornissen heeft:  ADHD en PDD-NOS. Een bijzondere combinatie.

 

Een drukke autist?

Mijn kind met ADHD en PDD-NOS

 

Achteraf bekeken waren er misschien al voortekenen tijdens mijn zwangerschap. Luuk was echt extreem beweeglijk in mijn buik. Volgens mijn moeder en de verloskundige was dat heel normaal. Maar na negen maanden had ik het gevoel alsof ik een gekneusde ribbenkast had. De bevalling verliep vlekkeloos en zonder complicaties. De borstvoeding sloeg prima aan en de eerste maanden was er geen wolkje aan de lucht. Luuk was een vrolijke, ondernemende baby die weinig sliep. Hij huilde vaak, alsof hij zich niet aan de slaap durfde over te geven. Wanneer hij ’s nachts wakker werd nam ik hem bij me in bed. Dan sliepen we eindelijk in. Luuk ontwikkelde zich erg vlot. Voor zijn eerste verjaardag kon hij al lopen en hij had al vroeg een grote woordenschat. Tijdens zijn spel leek hij echter maar kort geboeid door alles. Op de peuterspeelzaal signaleerde men dat Luuk zich anders ontwikkelde dan zijn leeftijdgenootjes. Luuk had intussen een zusje, Myrthe, en ik begon ook wat verschillen op te merken.

 

Toen Luuk naar de basisschool ging, werd ik onzeker. Waarom had ik dat niet bij zijn zusje, die moeizame gesprekjes met leerkrachten, het ongevraagd maar goedbedoeld advies van moeders? Regelmatig zag ik me in een positie gedwongen waarin ik Luuk verontschuldigde en zijn gedrag probeerde uit te leggen. En dan het verdriet wanneer uitnodigingen voor kinderfeestjes uitbleven,“Luuk mag niet komen van mijn moeder, ze vindt hem te druk!”

.

.
In groep 3 moesten we op dringend verzoek van de leerkrachten het doolhof van de hulpverlening in. Er werd geschermd met zware termen en mogelijke diagnoses: ADHD, autisme en hoogbegaafdheid. Via allerlei omwegen belandden we bij de GGZ, in een wirwar van eilandjes met deskundige hulpverleners die onderling slecht communiceren. Vermoeiende gesprekken volgden. Luuk bleek een hoog IQ te hebben en de diagnose ADHD was vrij snel gesteld. Dankzij medicatie kon hij zich beter concentreren en Luuk rolde door naar groep 4. Onrustig en gespannen wachtte ik desondanks iedere rapportbespreking af…

 

 

Wat voelde ik me onbegrepen toen ik achteraf een verslag onder ogen kreeg van een leerkracht.“Moeder ontkent problemen thuis”.  Alsof het niet mogelijk is dat je kind zich thuis anders gedraagt dan op school?! Thuis verliep alles zonder noemenswaardige problemen. Maar ik wist intussen feilloos hoe je met Luuk moest omgaan om de dag aangenaam te laten verlopen. In de loop der jaren zijn zo bepaalde gewoontes en een structuur ontstaan, waaraan ik me strikt moet houden. Elke woensdagmiddag bak ik pannenkoeken (waarschijnlijk tot hij het huis uitgaat) en iedere zondag gaan we bij oma koffiedrinken en eten we thuis knakworstjes. Dagelijks zijn er terugkerende vragen waarop ik dan weer hetzelfde antwoord geef. Ik moet vooral niet onverwacht nieuwe schoenen voor hem kopen en afspraken met vriendjes moeten ruim van te voren zijn gemaakt.

 

Luuk ontdekte scouting en judo, teamsport bleek lastiger. Teveel dingen waar je op moet letten: de bal, je teamgenoten en de tegenstander. Hij zocht veel contact met kinderen, maar bleek onhandig in het onderhouden van vriendschappen. Wat opvalt is Luuk’s “eilandjeskennis”: Hij weet ontzettend veel van onderwerpen die hem interesseren, zoals vulkanen, tornado’s, de ruimte en de Titanic. Maar vraag niets over voetballen, wat zijn leeftijdgenootjes erg bezig houdt. Dan kijk hij je aan alsof je een andere taal spreekt!

 

Na een speltherapie werd een nieuwe ontwikkelingsstoornis bij Luuk vastgesteld. PDD-NOS, een verzamelnaam voor een stoornis in het autistisch spectrum waar geen ander etiketje op past, bijv. klassiek autisme of Asperger. Het lijkt zo tegenstrijdig, de combinatie van ADHD en autisme. Maar het kan dus? Een druk en tegelijkertijd autistisch kind. Na veel leeswerk vielen voor mij veel puzzelstukjes op hun plaats.  Door deze nieuwe diagnose vroeg de school zich af of Luuk niet beter op zijn plek zat bij het speciaal onderwijs. Ik zette mijn hakken in het zand. Dat nooit! Luuk kreeg extra lessen en begeleiding en er werd een rugzakje aangevraagd. Gelukkig zat hij in groep 5 bij geweldige leerkrachten die zich 100% voor hem inzetten. Hij kreeg ruimte om zichzelf te zijn. Een heerlijk zorgeloos schooljaar!

 

In groep 6 ging het helaas weer mis. Nog meer vrijheden en te hoge verwachtingen op het gebied van samenwerken en zelfstandigheid. Het werd Luuk teveel. Hij had moeite met ‘open opdrachten’ zoals “hou een boekbespreking” of “doe even wat voor jezelf”. Hij raakte zo in de war van nieuwe leerkrachten met andere inzichten, haperende rugzakjes en zieke begeleiders dat hij veranderde als een blad aan de boom. In 10 weken tijd veranderde onze vrolijke zoon in een totaal onhandelbaar kind, ook thuis! Luuk hoefde zelfs aan geen les meer mee te doen. Wanneer iets niet lukte (of de juf kon het niet aan) mocht hij naar een speciaal hokje met speelgoed en hij hoefde geen toets meer te maken. De enige eis die aan hem werd gesteld was: hou je rustig! De school kon het niet meer  behappen en ook bij mij ging het alarm af. Het ging zo niet langer.

 

 

Er was één speciale school waar Luuk terecht kon, waar ik weinig positieve verhalen over had gehoord. Met lood in de schoenen ging ik er kennismaken. De school was lekker kleinschalig en het zag er gezellig uit. In de ruime lokalen hingen tekeningen en werkstukken aan de muur. Dat weersprak het gerucht dat hier de muren kaal zouden zijn, omdat ‘de leerlingen er overprikkeld van kunnen raken’. Tot mijn opluchting verliep het gesprek ook uitstekend. Het uitgangspunt sprak me aan: een ontwikkelingsstoornis is geen excuus, kinderen kunnen hier op school leren ermee om te gaan. Eindelijk had ik het gevoel dat ik het gedrag van mijn kind niet hoefde te excuseren. Luuk was razend enthousiast over zijn nieuwe klas en zijn juffen. Hij had er zin in!

 

Inmiddels zit hij alweer twee jaar op deze school en het gaat goed met Luuk. De structuur van de lessen geven hem houvast, en er wordt veel aandacht besteed aan positief gedrag. Er zijn ook wel nadelen. In een klas vol leerlingen met een gedragstoornis gaat de aandacht voor gedrag soms ten koste van kennisoverdracht. Daarnaast zit Luuk nu op een school in een naburige stad. Hij vertrekt ’s ochtends vroeg met de taxibus en komt pas laat thuis. Zijn klasgenootjes wonen niet in de buurt, dus afspreken is vaak lastig. Voor een jongen die toch al moeite heeft om zijn vriendschappen te onderhouden is dat funest. Daarom zorg ik dat er regelmatig afspraakjes met leeftijdgenootjes worden ingepland en mijn man traint twee keer per week het voetbalploegje van Luuk. Zo kan Luuk met leeftijdgenootjes spelen en mijn man kan een oogje in het zeil houden.

 

Opvoeden is een hele klus. Met een bijzonder kind zoals Luuk loop je nog vaker tegen je eigen beperkingen aan. Ook al weet ik dat hij er niets aan kan doen, soms word ik boos wanneer alles volgens zijn regels moet. Of ik ben ongeduldig als hij onhandig omgaat met zijn vriendjes. Ik voel me dan wel eens falen als moeder. Was er maar een opleiding voor moeders van autisten. Met behulp van kennis uit boeken of via internet kan ik bepaald gedrag wel verklaren. Maar soms kom ik er niet uit. Is dat gedrag autistisch, hoort het juist bij ADHD of is het gewoon een jongetje dat probeert de grenzen te verleggen? Ik worstel nog steeds met vragen: wat mag ik van Luuk verwachten, welke eisen kan je aan hem stellen. Wat kan hij zelfstandig en wanneer moet ik de helpende hand bieden?

 

Binnen een jaar moeten we vervolgonderwijs kiezen voor onze zoon. Een hele klus! De puberteit ligt voor hem en we weten niet hoe hij zich zal ontwikkelen. Maar welke ouder weet dat nu wel?

 

Mijn man en ik hebben een winkel aan huis en dat is in deze situatie een groot voordeel. Er is altijd iemand thuis wanneer Luuk thuis komt en dat stelt hem gerust. Wanneer het taxibusje wegrijdt vraag ik hem hoe zijn dag was. Leuk, mam! Dan rent hij naar zijn kamer, waar hij een lange tijd met Lego zal spelen.

 

Uit privacyoverweging zijn de namen fictief.

Geschreven door Jeanet, november 2009.
Eindredactie PeuterPlace.nl.

 


Reageren naar aanleiding van dit verhaal?

Op de Peuter & Kleuter Blog kun je zonder registratie reageren op dit verhaal. Wil je graag Jeanet persoonlijk een reactie sturen, mail dan naar jeanet(@)peuterplace.nl.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


 

 

 

 

 

© 2004 - 2016 PeuterPlace.nl - Alle rechten voorbehouden - Over Peuter Place - Disclaimer - Copyright